Photo credit: Radovan Václav via Visualhunt / CC BY-NC

Aquila heliaca Savigny 1809. Eng. imperial eagle. Ned. keizerarend.

Aquila heliaca is zonnearend, Grieks helios: de zon. Wember 2007: de arend kon het hoogst vliegen, zei men, kwam dus het dichtst bij de zon - zie bij het genus regulus het beroemde verhaal van de vogels die een koning wilden, waarin echter ongetwijfeld de steenarend zat, niet de relatief onbekende keizerarend. Jobling 2010 verwijst naar Grieks heleios, letterlijk moerasvogel, naam van een roofvogel, maar een middelgrote, bovendien leidt een latinisering eleus niet naar heliacus - Laat Latijn heliacus, latinisering van Grieks heliakos: de zon betreffend. Cabard 1995: de vogel heet ook aigle impérial, keizerarend, “le soleil étant effectivement un symbole de majesté impériale”, de zon een symbool van keizerlijke verhevenheid (p.46). Ook hier: men noemde de stéénarend de koninklijke of keizerlijke, door grootte en vliegvermogen, en naast ‘koning der vogels’ was hij ook ‘vogel van koningen en keizers’: hij verleende hun macht extra glans. Ook: het is ná Savigny 1809 dat de keizerarend door Bechstein 1812, om overigens onduidelijke redenen, falco imperialis wordt genoemd (waaruit keizerarend).

Meest voor de hand ligt dat Savigny vergeleek met chrysaetos: goudarend, de naam voor de steenarend. De steenarend is op kruin en nek geelbruin of roodbruin, de door Savigny beschreven vogel bleek op die plaatsen geelwit te zijn, dus als de zon.